'Hopelijk heb ik hier over vijf jaar een eigen kleedkamer'

'Hopelijk heb ik hier over vijf jaar een eigen kleedkamer'

Deborah Cameron (34) staat regelmatig op het podium en won dit jaar de titel Miss Black Hair Nederland. En sinds gisteren mag ze zich ook de winnares van het Hague On Tube Festival noemen. Haar favoriete plek in Den Haag is de kleedkamer van theater De Vaillant, in de Schilderswijk.

“Een plek waar je lekker tot rust kan komen voordat je opgaat. Want soms ben ik echt nog zenuwachtig. Daar vraag ik aan mezelf: ‘Weet je wat je wil zeggen? Of weet je nog niet wat je wilt gaan zeggen?’ Even terugtrekken om tot rust te komen”, zegt Deborah Cameron. De Haagse powervrouw is op dit moment host en sociaal werkster. “En ik maak weleens een grapje over het feit dat ik over vijf jaar hopelijk mijn eigen kleedkamer heb. Met mijn naam erop, zodat iedereen weet dat-‘ie van mij is!”

Deborah mag zich een jaar lang Miss Black Hair Nederland 2016 noemen. Het gaat de vrolijke Surinaamse dus voor de wind. Maar dat is lang niet altijd zo geweest. “Op mijn zeventiende zat ik op het Johan de Witt College. Toen hield ik al van dansen en optreden. En toen gingen ze een samenwerking aan met het Volksbuurt Museum, wat nu theater de Vaillant is, voor een theatervoorstelling. Ik was zeventien en ik vond het zo fantastisch. Je moest audities doen: een monoloog, een dans en zingen. Ik dacht: dat gaan we gewoon doen. Ik werd toen aangenomen. De voorstelling werd opgezet, het script werd opgezet. En toen moest ik een reconstructieve operatie ondergaan aan m’n hoofd. Ik heb namelijk een groeistoornis in mijn oogkassen.” Wijzend naar haar ogen: “Waardoor het hier hol was en mijn ogen wat dieper liggen. Door die operatie kon mijn gezicht wat symmetrischer worden gemaakt, zodat dit minder opviel. Ik vond het helemaal goed, maar het nadeel was dat ik niet alles meer tegelijk kon. Ik kon niet tegelijk naar school, werken en theater. Dus ik moest kiezen tussen werken en theater. Ik koos wel voor werken, want ik moest m’n school betalen. Helaas ben ik toen gestopt. Ik ging een sociale opleiding doen en ben toen mijn carrière gestart.”

Toch komt ze al snel weer terug in theater. “Twee jaar geleden zag ik dat De Vaillant op zoek was naar de grappigste persoon uit de Schilderswijk. En toen dacht ik: volgens mij ben ik gewoon de grappigste hier. Ik ga gewoon meedoen! Heb mezelf toen opgegeven. En ik won de juryprijs. Dus dat was eigenlijk het begin van mijn tweede carrière in het theater. En het is hetgeen wat ik eigenlijk liever doe: mensen entertainen, mensen laten lachen. Nu heb ik een talkshow, ik ben regelmatig een van de hosts en vanuit de Schilderswijk probeer ik ook mee te denken aan de programmering, zodat ze ook jongeren kunnen aantrekken.”

Als het over de Schilderswijk gaat, wordt Deborah al snel serieuzer van toon: “Ik vind het echt leuk om op deze plek te wonen. Ik ken m’n buren. En de jongens in deze wijk – sommige mensen kunnen hen soms als overlast gevend ervaren – ken ik allemaal. Er was een keer dat ik heel zwaar grofvuil in mijn eentje moest buitenzetten. Toen riep ik naar die jongens: ‘Hee, wie van jullie kan mij helpen?’ En dan is er altijd wel iemand die mij helpt. Al ga ik naar Amsterdam of Rotterdam; als ik terugkom op Hollands Spoor en ik stap op de fiets in de richting van de Hoefkade en ik kom allemaal mensen tegen, dan voel ik mij gewoon weer thuis. Dat gevoel is voor mij heel waardevol.”