'Dit is de plek waar Anouk, Kane en DI-RECT zijn doorgebroken'

'Dit is de plek waar Anouk, Kane en DI-RECT zijn doorgebroken'

Ed Struijlaart (37) is singer-songwriter. Luisteraars van 3FM zullen hem kennen als de frontman van de Serious Talentband Stud Muffins. Vanaf 2010 richt hij zich op zijn solocarrière en dat doet hij niet onverdienstelijk. Zijn favoriete plek is muziekcafé De Paap in de Papestraat.

Ed heeft gemengde gevoelens bij De Paap. Hij speelt in 2000 in het muziekcafé in de Papestraat als gitarist met zijn allereerste bandje, in 2004 geeft hij daar zijn eerste optreden als leadzanger van de Stud Muffins en een jaar later beleeft hij er een ‘muzikaal dieptepunt’, nét als de grote mannen van DI-RECT toekijken. “Het hele optreden ging toen de mist in”, vertelt Ed. Althans, dat is zijn gevoel bij die ene avond.

Maar laten we positief beginnen. Hoe raakt de gitarist Ed verstrikt in zijn rol als leadzanger? “Het was nooit mijn bedoeling om leadzanger te worden. Ik was gewoon gitarist. In december 2003 hadden we het bandje opgericht en de eerste optredens stonden al gepland in februari 2004 en het probleem was: we hadden nog geen zangers. De audities voor een leadzanger waren namelijk geen succes. Een week voor het optreden in De Paap zeiden andere bandleden: ‘Jij moet het gewoon gaan doen’. Met tegenzin zei ik 'ja'.”

 

Ed Struijlaart portret.jpg

Het is Gerard van den IJssel, toen de man achter de website haagspoppodium.nl, die de Stud Muffins boekt voor de Haags Pop Podiumavond in De Paap. Ed: “We waren 24 en 25 jaar oud. We studeerden. Dat eerste optreden heb ik echt benaderd als een soort bokswedstrijd. Soort Rocky Balboa tegen weet ik veel welke tegenstander. Ik was vet aan het trainen. Ik was in bloedvorm. Ik wilde goed voor de dag komen. En we kregen een toprecensie. Ik werd vergeleken met Robbie Williams, dat is me daarna nooit meer gebeurd, haha!” Het optreden zorgt ervoor dat de naam was gevestigd in het Haagse circuit. “Toen stonden we een half jaar later op Parkpop en wonnen we de Haagse Popprijs voor aanstormend talent.”

Hoge pieken en dus ook diepe dalen. Ed komt voor zijn gevoel wel heel snel in het dal terecht. “Met de Stud Muffins waren we dus ‘het snoepje van de week’. Maar het jaar daarna is er een ander snoepje van de week. Dat was best wel hard. In De Paap kwamen we er een jaar later achter wat het fenomeen ‘hype’ precies inhoudt. Toen hadden we een tweede demo-cd gemaakt – dat noemen we nu een EP. Die hadden we in de Basement Studios opgenomen, waar ook de jongens van DI-RECT hun muziek opnemen. Dus die cd was beter én wij waren beter.” Het optreden gaat voor zijn gevoel niet beter. Ed: “Ik weet nog goed: er lag heel veel druk op, want het moest beter dan het jaar ervoor. Vlak voordat ik op moet, komt mijn vader naar het podium gelopen en zegt: ‘Die gasten van DI-RECT zijn er ook.’ Dus ik denk: fuck. Altijd als er medemuzikanten in de zaal staan, dan staat er toch wat druk op. Dan wil je laten zien: hee, ik ben ook goed. Dat is gewoon prestatiedrang. En het hele optreden ging helemaal de mist in. We kregen een slechte recensie.”

De Paap is een bijzondere plek om te mogen spelen, vindt hij zelf. “Want dit is ook de plek waar Anouk, Kane en DI-RECT zijn doorgebroken. Daar ontstond het dus. En je wist: er komen wel eens mensen kijken die misschien wel iets voor je kunnen betekenen. Je hebt als muzikant altijd de naïeve droom dat als je op dat podium speelt, dat er iemand naar je toe komt die je meevraagt naar Hilversum om een platencontract te tekenen.”

In totaal treedt Ed zo’n zes keer in het muziekcafé op. “Met elk bandje twee keer. De Paap is de plek waar we ons eerste optreden hebben gegeven. Dat vergeet je gewoon nooit meer.” Er verschijnt een glimlach op z’n gezicht. “Ik kan me bijna die hele avond nog herinneren.”