'Het voelt alsof ik op vakantie ben'

'Het voelt alsof ik op vakantie ben'

Paula Udondek (1967) is actrice en schrijfster, maar ze werd vooral bekend als presentatrice van programmas als Waku Waku en Get the Picture. Ook was zij columniste voor de Haagsche Courant. Tegenwoordig is Udondek werkzaam als coach (met haar paard Ansa) en moderator. Haar favoriete plek in Den Haag is manege Duindigt.

“In de stallen van renbaan Duindigt, op de grens met Wassenaar, mochten vroeger geen gewone rijpaarden staan, alleen maar racepaarden en dravers. Maar dan heb je het over de periode dat het nog heel goed ging met de renbaan, lang geleden.

Mijn paard Ansa is net elf geworden; ze zit eigenlijk net op het toppunt van haar kunnen. Wedstrijdpaarden pieken eerder, die worden getraind om hun top te halen als ze vier, vijf jaar oud zijn. Dat is eigenlijk heel vreemd, want dan is de rug van het dier nog niet volgroeid. Qua fysieke en geestelijke ontwikkeling zitten paarden tussen hun elfde en vijftiende in de bloei van hun leven.

Ik kom hier dagelijks: Ansa staat hier op pension, dus het is eigenlijk een kind op kamers met verzorging. Maar ik kom hier toch elke dag. Ik rijd puur recreatief, ik doe het voor de ontspanning. In mijn werk als presentatrice gaat het vaak over de buitenkant van dingen. Maar inhoudelijke dingen doen, vanuit mijn gevoel werken, ligt mij beter. Paardrijden helpt mij daarbij. Ik wilde het al heel lang, maar stelde het beginnen heel vaak uit; ik had geen tijd of geen geld. Tot ik veertien jaar geleden besloot: ik moet het nú gaan doen, anders durf ik het nooit meer.

Ansa helpt mij ontspannen en mijzelf te aarden. Als ik ga rijden en in mijn hoofd aan heel andere dingen denk, dan krijg ik haar niet onder controle. Dan voelt ze dat ik mijn lichaam span en reageert ze daar afkeurend op. Op die manier word je gedwongen jezelf écht leeg te maken. Bij Ansa zijn helpt mij dingen te relativeren, zoals andere mensen van activiteiten als sporten of koken ontspannen en gaan relativeren.

Den Haag heeft best veel maneges. De Riouw-manege, de Kazerne-straat, de Witte Brug. En overal staan zeker vijftig paarden. Er is volgens mij geen enkele grote stad die zoveel maneges binnen de stadsgrenzen heeft. En ook als je de stad uitrijdt, richting Wateringen of Leidschendam, barst het van de stallen.

Ik ben een eenpitter en zit best veel binnen. Een paard of een hond, die ik ook heb, dwingen je naar buiten te gaan. Ik ben veel meer een buitenmens dan ik zelf altijd dacht. Den Haag heeft zoveel groen en natuur; als ik een wandeltocht maak met de hond of een eindje ga rijden met Ansa, voelt het alsof ik op vakantie ben. Je hebt bossen, duinen, strand. Ik voel ook geen enkele behoefte om ooit te verhuizen.”