Ivar LingenMomijiComment

'Scheveningen is surfcity van Nederland'

Ivar LingenMomijiComment
'Scheveningen is surfcity van Nederland'

Michael Schmitz (1982) is surfer in hart en nieren. Hij is negenvoudig Nederlands kampioen, was negende van Europa en 32e van de wereld. Na zijn surfcarrière stort hij zich op zijn eigen bedrijf surfbenelux. Zijn favoriete plek in Den Haag: restaurant Momiji.

“Ik ben geboren in de Den Helderstraat. Na vier maanden zijn we verhuisd naar de Jongeneelstraat op Scheveningen, bij het museum Beelden aan Zee. Een huis praktisch aan zee. Daar ben ik tot mijn achttiende blijven wonen. Vanaf mijn broers’ kamer konden we de horizon zien. Dus eigenlijk lag het al voor de hand dat ik zou gaan surfen. Maar in die tijd was er eigenlijk nog niks, qua sport was het niet ontwikkeld. Misschien surfte er in die tijd een man of dertig op Scheveningen. Nu is het er megadruk. Er liggen nu een paar honderd man in het water.

Voordat ik het surfen ‘ontdekte’ heb ik gevoetbald. Dat deed ik bij HVV, daarna achtervolgde ik een paar jongens van school, daardoor ben ik naar Quick gegaan. Ook wel een bekakte club, maar het was wel iets minder erg. Ik ben ook nog naar SV’35 gegaan, dat werd later SVC’08 toen het samenging met JAC. Daar ben ik vrij snel gestopt. Het jaar ervoor was ik ook gestopt met tennis op de Mets op Scheveningen. Verder was ik ook actief met kickboksen en judo.

Meteen verslaafd

Ondertussen ging ik naar de O.G. Heldringschool in de Tweede Sweelinckstraat. Toen bleek al: ik ben een persoon die niet stil kan zitten. Er waren zoveel dingen die ik wilde doen. Dan kwam ik er de volgende dag pas achter dat ik huiswerk moest maken. In de aula was ik dan alles snel aan het overschrijven.

Ik surf al sinds mijn dertiende. Ik was eigenlijk meteen verslaafd. Bij de eerste wedstrijd werd ik vijfde en binnen twee jaar tijd had ik een Nederlandse titel op zak. En ik dacht: hè, ik ben pas net begonnen? Hoe kan dat? Het jaar ervoor kwam ik in contact met Erik de Roode, voormalig Nederlands kampioen. Die nam mij op sleeptouw en zei: ‘Ik zie zoveel talent in je, vind je het leuk om mee te gaan?’ Natuurlijk vond ik dat leuk! Vanaf dat moment stond ik op het voetbalveld grassprieten te tellen en zei mijn moeder: ‘Maak maar een keuze, want je bent zoveel nu aan het doen, tennis, voetbal, surfen… Je kunt niet alles blijven doen. Je moet een keuze maken tussen wat je echt leuk vindt.’

US Open

In mijn eerste Europese wedstrijd belandde ik in de achtste finale. Daar kwam een Portugese ‘shaper’ – iemand die surfboards maakt – naar mij toe en zei: ‘Kom naar Portugal, ik wil graag boards voor je maken.’ Een half jaar later vloog ik voor vier maanden voor een tour door heel Europa. Ik was zestien of zeventien jaar oud. Ik was net klaar met school en ik kon doen wat ik wilde. Ik heb nog geprobeerd te studeren, maar na een half jaar ging dat gewoon niet meer. Toen heb ik in tien jaar tijd het merendeel van de wereld gezien; veel Europese en wereldwedstrijden gesurft, tot aan de US Open, wat wel een van mijn grootste wedstrijden is geweest.

Op mijn 26e dacht ik: wat wil ik? Ik heb alleen mijn middelbare school en een half jaar gestudeerd – waar ik uiteindelijk wel spijt van had, maar het ging toen gewoon niet. Heel veel sporters gaan pas nadenken over hun toekomst als ze klaar zijn.

Vader

Mijn vader was ondernemer, acht uur ’s ochtends ging hij naar z’n werk toe, om acht uur ’s avonds was hij weer thuis, moest veel overwerken, werkte tot tien uur, dan viel hij meestal in slaap en was hij kapot. Meestal in het weekend moest hij overwerken voor de volgende week. Dan moet je je gaan afvragen: ben je gelukkig in je leven? Ik denk het niet. Uiteindelijk ziet hij zijn kinderen niet meer. Op een gegeven moment heb ik gezegd: ‘Het is klaar. Ik hoef je niet meer te zien.’ En ik dacht: dat is wat ik nooit wil. Ik hoef nooit miljonair te worden, maar als ik gewoon lekker kan leven, dan ben ik al snel blij met weinig.

Na mijn surfcarrière ben ik assistent-stagemanager geweest in het Circustheater. Ik heb de productie van Tarzan, Ciske de Rat en Mary Poppins gedaan. Toen was ik klaar met het theaterleven; je bent altijd ’s avonds en in de weekenden aan het werk. Dus heb ik mij volledig op mijn eigen bedrijf, surfbenelux, gestort. Dat is een evenementenbureau. Wij organiseren de evenementen voor de surfbond. En als marketingbureau maken we video’s en teksten.

Zeewier

Ik vind het ook lekker om iets buiten het surfen te hebben. Als ik óf hard aan het werken ben óf heb gesurft, dan vind ik het lekker om mij ergens terug te trekken. Dan is Momiji dé plek. En dan kom je weer in aanraking met zeewier, haha!

Ik werk keihard nu, dus elk moment dat je kan ontspannen, moet je dat gewoon doen. Bij Momiji kun je gewoon lekker zitten, je wordt goed bediend, mensen zijn vriendelijk. Vroeger kwam ik hier een keer in de week, nu is dat een of twee keer in de maand. Ik ben echt fan van sushi. Als ik alles bij elkaar vergelijk, dan denk ik wel dat dit de lekkerste sushi is die ik in tijden heb gegeten. Ze hebben er zeker de lekkerste sushi van Den Haag. Twee tips: de ‘red dragon’ en de ‘dragon roll’.

Scheveningen

Als kind heb ik altijd gezegd: ik ga nooit weg uit Scheveningen. Nadat ik uit huis is gegaan, heb ik nog een tijdje gewoond in de Bosschestraat en de Gentsestraat, nu is de Valeriusstraat mijn thuis. Wat ik daar relaxt aan vind: binnen vijf minuten ben je op het strand, als je naar de stad gaat, ben je er ook zo.

Den Haag is mijn stad. Ik heb veel plekken op de wereld gezien, maar als ik dan in Den Haag terug kom, dan voel ik mij weer thuis. Het is een sportstad aan zee. Van hartje stad naar de plek waar de golven breken, is nog geen tien minuten afstand. Scheveningen is surfcity van Nederland. Alles gebeurt hier."